Γιατί δεν παντρεύτηκα Έλληνα – και δεν το μετάνιωσα ποτέ

Μου έχουν κάνει αυτή την ερώτηση άπειρες φορές.

“Γιατί Κορεάτης;”
“Δεν βρήκες έναν Έλληνα;”
“Μα καλά, από όλες τις χώρες, στην Κορέα πήγες και ερωτεύτηκες;”

Και η αλήθεια είναι πως… δεν ήταν επιλογή βασισμένη σε διαβατήριο. Ήταν απλώς ο σωστός άνθρωπος. Αλλά επειδή πολλοί φαίνεται να μην το καταλαβαίνουν αυτό, ήρθε η ώρα να απαντήσω όπως θα ήθελα να το είχα κάνει χρόνια πριν.

Δεν ήθελα έναν άντρα που να με κάνει να απολογούμαι

Πολλές φορές στην Ελλάδα, ένιωθα ότι πρέπει να “χαμηλώσω” λίγο τον εαυτό μου για να μην ενοχλώ.
Να μην δείξω ότι είμαι έξυπνη. Να μη φαίνεται ότι σπουδάζω κάτι “καλό”. Να μη δείξω ότι έχω φιλοδοξίες.
Κάποιοι Έλληνες που γνώρισα τότε, ένιωθα πως ήθελαν να με κρατήσουν “σε μέτρο”. Ήθελαν να έχουν τον έλεγχο.

Εκείνος δεν με έκανε ποτέ να νιώσω έτσι. Με άφησε να ανθίσω. Να εξελιχθώ. Να μιλάω ελεύθερα, να παίρνω αποφάσεις, να μην νιώθω “πολύ”.

Οι λεπτομέρειες που λένε τα πάντα

Δεν ήταν λουλούδια ή μεγάλα λόγια. Ήταν
το πώς, σε μια χώρα όπου οι φίλοι μου μιλούσαν για “κατακτήσεις”, εκείνος με κοιτούσε σαν να ήμουν η μόνη γυναίκα στον κόσμο.

Κάτι που δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ απ’ τα φοιτητικά μου χρόνια…
Όταν έβγαινα με παρέες στην Ελλάδα, πάντα θα έφτανε εκείνη η στιγμή:
τα αγόρια θα άρχιζαν να μιλάνε για τις κοπέλες τους – όχι με αγάπη, όχι με χιούμορ – αλλά με αηδιαστικά “αντρικά” αστεία, με λεπτομέρειες που δεν έπρεπε ποτέ να ειπωθούν.
Δεν με ενοχλούσε απλώς. Με ξένιζε. Με απογοήτευε.

Και όσο μεγάλωνα, το συναντούσα παντού: σεξουαλικά υπονοούμενα, κρυφό χλευασμό, ασέβεια μεταμφιεσμένη σε χιούμορ.

Με τον άντρα μου, όλα αυτά εξαφανίστηκαν. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο vibe. Ούτε κουβέντα “μεταξύ αντρών” που να με κάνει να νιώσω ντροπή. Υπήρχε μόνο σεβασμός — σε μένα, και σε όλες τις γυναίκες. Και αυτό για μένα ήταν ασύγκριτο.

Η διαφορά του να είσαι καλά με τον εαυτό σου

Ο άντρας μου δεν ένιωσε ποτέ μειονεκτικά απέναντί μου. Ποτέ δεν είχε κόμπλεξ, ποτέ δεν φοβήθηκε την επιτυχία μου. Και αυτό είναι το πιο απελευθερωτικό πράγμα σε μια σχέση:

Όταν είσαι πραγματικά καλά με τον εαυτό σου, δεν προσπαθείς να “κρατήσεις κάτω” τον άλλον. Τον ανεβάζεις. Λάμπετε μαζί.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, συνάντησα πολύ συχνά άντρες που ένιωθαν ότι απειλούνται. Από το πτυχίο μου, από τις ιδέες μου, από τη δουλειά μου, από το ότι δεν τους “χρειάζομαι” για να σταθώ.
Και δεν το έλεγαν ευθέως. Το έβλεπες στις μικρές ατάκες:

“Εντάξει, μην το παίζεις και επιστήμονας”
“Άσε μας τώρα με τις θεωρίες σου”
“Έχεις γίνει πολύ σοβαρή τελευταία”

Και το χειρότερο; Αυτή η εμμονή με το σεξουαλικό, που κάποια στιγμή γίνεται το μοναδικό τους σημείο αναφοράς.
Ναι, το λέω ωμά:

Πολλοί Έλληνες άντρες έχουν φτιάξει ολόκληρη την αυτοπεποίθησή τους γύρω από το πουλί τους.
Λες και αυτό από μόνο του θα σε κρατήσει σε μια σχέση.
Κι ας μην βλέπονται — συγγνώμη κιόλας.

Disclaimer – πριν πέσουν οι γνωστοί “όχι όλοι οι άντρες”
Όχι, φυσικά δεν είναι όλοι οι Έλληνες άντρες έτσι.
Έχω γνωρίσει εξαιρετικούς. Με παιδεία, χιούμορ, σιγουριά. Αλλά ξέρουν ποιοι είναι – και δεν τους πειράζει το άρθρο αυτό.

Αυτό το κομμάτι το απευθύνω σε όσους φρικάρουν στη θέα μιας γυναίκας που ξέρει τι θέλει, που μιλάει, που δουλεύει, που δεν γυρνάει σπίτι για να μαγειρέψει επειδή “έτσι πρέπει”.

Αν νιώθεις ότι “σε παίρνει προσωπικά” — maybe it should.

Δεν παντρεύτηκα Κορεάτη. Παντρεύτηκα Εκείνον.

Γιατί εκείνος με είδε. Με στήριξε. Δεν φοβήθηκε τη φωνή μου. Δεν ένιωσε ότι πρέπει να με “ισοφαρίσει” με αστεία ή dominance.
Ήξερε ποιος είναι. Και αυτό, ειλικρινά;

Είναι πιο sexy από κάθε “αντρική” επίδειξη.

Αν ένιωσες κάτι με αυτό το άρθρο…
Καλώς ήρθες στον δικό μου μικρό κόσμο. Αν θέλεις να λαμβάνεις τέτοιες σκέψεις, μικρές αλήθειες και ιστορίες από την Κορέα, μπορείς να γραφτείς στο newsletter μου!